Zestawy pobraniowe

Zestaw pobraniowy do użytku stacjonarnego (C)

  1. Woreczek z ustnikiem: Specjalny balon/worek wykonany z folii nieprzepuszczającej gazów, zakończony ustnikiem. W ustniku znajduje się otwór umożliwiający połączenie ze strzykawką.
  2. Strzykawka pobraniowa (typu Luer-Lock): Szczelna strzykawka z tworzywa, którą łączy się z ustnikiem woreczka. Strzykawka zakończona jest „zaworkiem”, który pozwala zamknąć pobrane powietrze. Połączenie tych dwóch elementów tworzy zestaw do pobierania powietrza z oddechu.
  3. Substrat (cukier): Saszetka lub buteleczka z odmierzoną dawką laktulozy, którą miesza się z wodą do wypicia.  Wypity substrat pozwala ocenić reakcję bakterii w całym przewodzie pokarmowym.

Jak to wygląda w praktyce (krok po kroku):

  • Krok 1: Nabierasz powietrze, wstrzymujesz oddech na kilka sekund i spokojnie wydmuchujesz całe powietrze przez ustnik, aż woreczek (torebka) całkowicie się napełni.
  • Krok 2: W czasie wydmuchiwania powietrza osoba prowadząca pobieranie próbki odciąga strzykawką powietrze z wydmuchiwanej porcji. Do zbadania wystarczy 20 ml gazu, a przekręcenie zaworku zabezpiecza pobraną próbkę. Ważne jest, aby pobrane powietrze do strzykawki pochodziło ze środkowego strumienia powietrza.
  • Krok 3: Pobrana strzykawką porcja oddechu jest od razu wstrzykiwana przez specjalny port do analizatora gazowego, który mierzy poziom wodoru (H₂), metanu (CH₄) i CO₂).
  • Procedurę tę (dmuchanie w woreczek i odciąganie strzykawką) wykonuje się najpierw na czczo, a potem co 20 minut przez około 3 godziny po wypiciu roztworu laktulozy. Pomiarów dokonuje się co 20 minut.
  • Krok 4: Po zakończeniu pobierania próbek (około 3 godzin), odnotowane pomiary wprowadzone są do programu/generatora raportu z testu.  Następnie pacjent otrzymuje wydruk raportu, dodatkowo raport przesyłany jest na wskazany adres mailowy.
  • Krok 5: Unikatową wartością naszej działalności jest dodawanie do raporu
               z   testu, komentarza. Ułatwia on, interpretację wyniku.

 

Masz pytania?

Skontaktuj się z nami

Chętnie pomożemy i odpowiemy na wszystkie pytania.

FAQ

Fundacja JakMotyl
Najczęściej zadawane pytania

Masz pytania dotyczące SIBO/IMO, naszej fundacji lub przebiegu wizyt?

Zebraliśmy najważniejsze informacje w jednym miejscu, aby ułatwić Ci znalezienie odpowiedzi i rozwiać najczęstsze wątpliwości. Jeśli nie znajdziesz tutaj potrzebnej informacji, zapraszamy do kontaktu z naszym zespołem.

Fundacja JakMotyl koncentruje swoją działalność na problematyce SIBO, IMO oraz chorób autoimmunologicznych. Naszym celem jest zwiększanie świadomości zdrowotnej, upowszechnianie rzetelnej wiedzy oraz zwracanie uwagi na wyzwania, z jakimi mierzą się osoby żyjące z chorobami przewlekłymi.

Nasze działania kierujemy do osób zmagających się z SIBO, IMO i chorobami autoimmunologicznymi, ich rodzin i bliskich, a także wszystkich zainteresowanych profilaktyką, diagnostyką oraz nowoczesnym podejściem do zdrowia.

Są to problemy zdrowotne, które mogą znacząco wpływać na codzienne funkcjonowanie i jakość życia. Objawy bywają niespecyficzne, a proces diagnostyczny niekiedy długotrwały. Chcemy zwiększać świadomość tych schorzeń i pomagać pacjentom lepiej rozumieć dostępne możliwości diagnostyki oraz leczenia.

SIBO (Small Intestinal Bacterial Overgrowth) to nadmierny rozrost bakterii w jelicie cienkim. Może powodować między innymi wzdęcia, bóle brzucha, nadmierne gazy, biegunkę i zaburzenia trawienia. Objawy te mogą jednak występować również w innych chorobach, dlatego ważna jest odpowiednia diagnostyka.

IMO (Intestinal Methanogen Overgrowth) oznacza nadmierną obecność mikroorganizmów wytwarzających metan w przewodzie pokarmowym. W odróżnieniu od SIBO dotyczy przede wszystkim metanogenów, należących do archeonów, a nie bakterii. IMO często wiąże się z zaparciami i spowolnioną pracą jelit.

Do częstych objawów należą wzdęcia, uczucie pełności po posiłkach, bóle brzucha, nadmierne gazy, biegunki lub zaparcia. Objawy nie są jednak charakterystyczne wyłącznie dla SIBO i IMO, dlatego nie należy stawiać diagnozy wyłącznie na ich podstawie.

W diagnostyce często wykorzystuje się wodorowe i wodorowo-metanowe testy oddechowe, wykonywane po podaniu odpowiedniego substratu, najczęściej glukozy lub laktulozy. Interpretacja wyników wymaga uwzględnienia objawów, przygotowania do badania oraz historii medycznej pacjenta.

Przewijanie do góry